Dauwtrappen 2e paasdag

18-04-2010

Tweede paasdag. Zes uur ‘s morgens. De wekker loopt af. ZES UUR ’ S MORGENS. Dat moet een vergissing zijn. Maar nee……na de slaap uit de ogen gewreven te hebben wordt het duidelijk. Dauwtrappen. We moeten er om zeven uur zijn, want dan vertrekken we. Om kwart voor zeven komen we aan bij de kerk waar er al verschillenden druk zijn met tafels rechtzetten en koffie maken. Er zijn dus zelfs mensen vroeger opgestaan dan zes uur. Op tweede paasdag. Zachtjes aan druppellen er verschillende mensen en kinderen binnen met slaperige gezichten en een zicht niet verder dan een meter. Maar Peter is fris en monter en roept ons allemaal op om te vertrekken. Richting……ja, waar naartoe eigenlijk. Het is een verassing. Uiteraard hebben we al wat gefilosofeerd over de route, want als Peter voorop gaat, weten we dat gebaande wegen niet tot het alternatief behoren. We gaan richting Lingebrug en zien aan de einder de zon voorzichtige pogingen doen om over de horizon te klauteren. Wat een prachtig gezicht eigenlijk. De rode bal die hoger en hoger stijgt om te veranderen in een gele, warme gloed. Ondertussen zijn we aangekomen op de appeldijk richting Heukelum. Maar het zou geen dauwtrappen zijn, als we niet het veld in zouden gaan en Peter verandert de route richting weiland. Even het hek open en we staan tot ons enkels in het gras. De dauwdruppels beroeren de veters en na een kleine tien minuten ook de sokken. Al soppend lopen we richting een volgend weiland, waarna we een smal bruggetje oversteken. Voorzichtig en elkaar helpend komen we langs een kunstwerk van allemaal potten en pannen, koffieketels en andere zinken keukenattributen. Midden in een watertje, hoog op elkaar getast. Bij de aanblik van de koffieketels begint het lichaam te roepen om cafeïne. Iets wat zich waarschijnlijk heeft ontwikkeld tot een tweede natuur. We zijn nog maar net op pad. We beklimmen een klein dijkje, waarna we na een stukje rechts het dijkje ook weer onmiddellijk verlaten om ons te begeven op een “pad”. Nou ja….pad. Een beetje kapmes zou hier niet misstaan, maar met wat afschermen van het gezicht komen we redelijk ongeschonden aan de Linge waarna we linksaf  gaan. Hier houdt het pad op bij een sloot. Geen brug, geen dam….alleen een watermolentje met een betonnen voet. En via die watermolen steken we de sloot over en vervolgen onze reis via de oude trek dijk langs de Linge richting Heukelum. In de verte zien we Cees Roth staan, als een baken in de mist, met de buggy van Anne. Cees heeft zich “opgeofferd” om niet het survival parcours maar de dijk te volgen met de buggy. Zodat Anne op de rug van papa ook kan genieten van takken, bagger en water. Na het laatste stukje door de rietkragen te zijn geploegd, waarbij Hanny er achter komt dat je in de bagger makkelijk tot je knieën weg kan zakken, komen we aan bij de roeibotenhaven van Heukelum. Hier wacht ons een verassing. Peter heeft twee kannen koffie, bekertjes en ingrediënten in zijn rugzak zitten. Wat kan een warme bak koffie lekker zijn. Vooral op tweede paasdag……… ’s morgens om een uur of acht……… langs de Linge. Na enkele mooie plaatjes te hebben geschoten gaan we via de appeldijk weer richting Leerdam. We komen langs het kasteel van Heukelum en door een prachtig stukje natuur, waar velen van ons het bestaan niet eens van weten. Moe maar voldaan bereiken we de kerk. De schoenen gaan uit, omdat we wel erg veel bagger zijn tegen gekomen en we Dick niet op extra werk willen jagen. En als we de ontmoetingsruimte binnen komen wacht ons de volgende verassing. De ruimte is in paas- stemming gebracht en er staat een geweldig ontbijtbuffet klaar. En na zo’n “survival”lusten we wel wat. Hetty en Ingeborg hebben ons verwend met verschillende soorten zelf gebakken brood, gekookte eitjes, koffie en thee, verschillende soorten sappen en zelfs de chocolade paaseitjes ontbreken niet. We laten ons alles goed smaken en gaan ook nog een tweede keer richting buffet. Zo lekker is het allemaal. En ondertussen worden de verhalen van deze morgen en van andere activiteiten uitgewisseld. Weet je nog van……….en wat hebben we toen gelachen met…………

Na een dankwoord van Peter wordt er met zijn allen opgeruimd en gaan we moe maar voldaan huiswaarts. We bedanken hierbij nogmaals de organisatie van deze activiteit.

U was er niet bij?? Volgend jaar wordt het zeker weer georganiseerd. Laat dit avontuur niet aan uw neus voorbij gaan. Vroeg? Ja…….maar enorm de moeite waard!!!!!!!!!!


G.