Nqutu-nieuws 55 door Senamele Mdlalose

17-12-2012

2012- wat een uitdaging

Ik ben Senamele,  een meisje van 19 jaar. Op de foto sta ik samen met mijn vader, en mijn zusje Lindi (13) en broertje Kwenza (2). 2012 is een belangrijk jaar in mijn leven. Ik kom van de middelbare school en ga studeren aan de universiteit van Durban-Westville. Hoe zal dat gaan? Ik voel me best wel onzeker. Iedereen zegt dat studeren aan de universiteit heel anders is dan leren op de middelbare school. Ik houd mijn hart vast.

Ver van huis?

Ik ga voor het eerst op kamers. 300 kilometer van huis. Alleen in de vakanties kan ik naar huis. Ik voel me best wel onzeker. Thuis kookte ik vaak, dus eten is geen probleem. Maar ik ga mijn vader, moeder en broers en zussen wél missen. Dat weten ze thuis ook wel. Mijn vader die ouderling in de kerk is, zegt tegen me: “Senamele, we zijn wel ver weg, maar we zullen hier thuis elke dag voor je bidden. En als we bidden zijn we heel dicht bij je.” Dat heeft me erg geholpen dit jaar. Op de universiteit ben ik lid geworden van een studentengemeente. Dat heeft ook veel geholpen om de eenzaamheid te overwinnen. Als je gelooft is er overal wel een gezin waar je bij kunt horen, de familie van de Here Jezus!

Wat wil ik?

Dit jaar heb ik natuur- en scheikunde gestudeerd. Dat ligt me. Maar het werd me dit jaar duidelijk dat ik oorspecialist wil worden. Er zijn op het platteland waar ik vandaan kom, zoveel mensen  die niet goed kunnen horen, omdat er iets fout is met hun oren. Die wil ik gaan helpen. Waarom? Ik heb zelf een oom die zo’n probleem heeft. Het is heel moeilijk met hem te praten. Ik heb medelijden met hem. De ene keer kun je gewoon met hem praten, de andere keer hoort hij me niet. En daarom ga ik in 2013 audiologie studeren. Om mensen zoals mijn oom te kunnen helpen. Die studie gaat vier jaar duren. Da’s nog een heel eind. Maar als ik kijk hoe snel 2012 is gegaan dan zie ik daar niet meer zo tegen op.

Geld, geld, geld…

Gelukkig kan ik voor volgend jaar een beurs krijgen. Van de regering. Die geven aan goede studenten uit arme gezinnen beurzen. Dat is fijn, want anders kan ik nooit studeren. Wij zijn niet superarm, hoor. Mijn moeder is onderwijzeres. Maar ze verdient nét genoeg om voor het gezin te kunnen zorgen. Geld voor de universiteit is er niet. Daarom ben ik blij met de beurs.

Ook de Sizanani Education Trust (SET) helpt. Die betalen mijn eten op de universiteit. Ik wil iedereen die in Nederland het werk van Sizanani ondersteunt dan ook heel hartelijk bedanken. Ik zal jullie op de hoogte houden van mijn vorderingen. Groeten van Senamele, bye!